BANA DEDEMİ ANLAT
Peygamber Efendimizin torunu Hz. Hasan,Hz.
Haticenin oğlu Hind ibni Ebu Hâle_ye,"Dayıcığım,bana dedemi anlat "
dedi.Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellim_i çok iyi anlatmasıyla ünlü
Hind(ra) onu şöyle anlattı:
Peygamber Efendimiz irice yapılı ve heybetliydi.
Yüzü ayın on dördü gibi parlardı.
Uzuna yakın orta boyluu,büyükçe başlı,saçları hafif dalgalıydı.
Saçı bazan kulak memesini geçerdi.
Rengi nurani beyaz,alnı açık,kaşları hilal gibi ince ve gürdi.
İki kaşı arasında bir damar vardı,öfkelendiği zaman kabarırdı.
Burnu ince,hafifçe kavisliydi.
Sakalı gür ve sık,yanakları düzdü.
Ağzı geniş,ön dişlerinin arası pek seyrek ve hoştu.
Boynundan göbeğine kadar hafifçe yayılan tüyler vardı.
Bpynu,saf mermerden yapılan heykellerin boynu gibi
gümüş berraklığında idi.Bütün organları birbiriyle uyumlu,vücudu
yakışıklıydı.
Göğsü ile karnı bir hizada olup ne zayıf,ne de şişmandı.
Göğsü ile iki omzunun narası genişçe,mafsalları kalıncaydı.
Bedeni nur gibiydi.
Göğsü çukurundan göbeğine kadar ince bir tüy şeridi uzanırdı.
Memelerinde ve karnında kıl yoktu.
Kolları,omuzları ve göğsünün üst tarafında kıllar vardı.
Bilekleri uzun,avucu genişti.
El ve ayak parmakları etli ve uzunca idi.
Ayaklarının altı hafifçe çukur,
üstü ise son derece düzgün ve pürüzsüzdü.
Yürürken öne meyiilli düz yürür, ayaklarını yere sert vurmaz
sakin,ama hızlı ve vakarlı yürür,
meyilli bir yerden iniyormuş görünümü verirdi.
Bir tarafa döndüğünde bütün vucuduyla dönerdi.
Konuşmadığı zaman, gökten çok yere bakar
ve düşünceli görünürdü.
Arkadaşlarıyla yürürken onları öne geçirir,kendileri arkadan yürürlerdi.
Yolda karşılaştığı kimselere önce o selam verirdi.